นำ้อำพันพลันไหลเรื่อยลงจากสรวง

รสฤทธิ์ลวงดวงจิตหฤหรรษ์

ร้อนแรงดั่งดวงไฟบรรลัยกรรป์

ผลาญชีวันให้มอดม้วยด้วยฤทธา

เพลานี้พี่เหงาเจ้าจงรู้

เคยเคียงคู่ชื่นชมภิรมณ์หมาย

ปลดระวางความคิดถึงด้วยเมามาย

สุราร่ายมนตราพาตรอมตรม

เมาสุราช่างแตกต่างกับเมารัก

จมกับปลักรักมัดใจไม่อาจหนี

เมาเหล้าแล้วจิตเจ้าพ้นอินทรีย์

ไกลสุดที่ไกลได้ไกลกังวล

ขอเวลาเพียงเล็กน้อยใด้ลอยล่อง

พ้นครรลองธรรมชาติบาทวิถี

ปล่อยดวงใจไปตามบทกวี

ที่สุดที่สร่างสรงส่งสู่ดิน

แม้คลายจากความฝันหันกลับโลก

ความเศร้าโศกเอ๋ยเจ้าจะคอยไหม

วอนให้เจ้าทิ้งข้าไปแสนไกล

เพียงแต่ให้น้องคอยอยู่ที่เดิม

เซ็งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง่ะ